آسماني پر از ستاره

هوای گریه

نبسته ام به کس دل  نبسته کس به من دل 

 چو تخته پاره بر موج رها رها رها من

زمن هرآنکه او دور چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ستاره ها نهفتم در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من